Dan voel je je toch echt jarig! En dat is wat ik vandaag toch echt ben.
 

Ons Meisje, is gewoon al 12!
Het kleine meisje is weg, tenminste overdag dan en dan vooral als er anderen bij zijn.
Maar ook al is ze AL 12, ze is onze kleine meid.
De kleine meid die toch nog 's nachts bij ons kruipt, nog lekker met je wil tutten. Toch echt nog niet zonder knuffel kan.

Maar ook het meisje wat al begint te puberen, ja maar MAM ik ben al BIJNA 12 hoor!!

Nu is ze niet BIJNA 12, nu vandaag 9 februari 2012 is ze gewoon 12



Lieve, Lieve Ilse,

Van Harte Gefeliciteerd met je 12e verjaardag.
Vandaag is het feest.

Dikke kus van ons.

Na afloop van het concert in het Gelredome zag ik een grote advertentie verschijnen, Marco on Tour.
Huh?? Zou het echt?? En waar zou hij dan allemaal langs gaan. Dit leek toch wel heel erg leuk.  Toen dan ook bekend werd welke steden hij zou gaan aandoen, was het al duidelijk voor mij, dit ging niet bij 1 keer blijven.

Heerhugowaard, dat is toch wel heel dicht bij, daar wilde ik samen met Rob naar toe. Door zijn uitzending vorig jaar kon hij niet mee naar het Gelredome. Ook zouden we gewoon niks voor de kinderen hoeven te regelen, want we zouden gewoon lekker op tijd weer thuis zijn.
En dan Enschede, mijn geboorteplaats, de plaats waar mijn ouders en zus wonen. De plaats waar ik me thuis voel. Uiteraard zou ik daar ook naar toe gaan. Het muziekcentrum op 10-min loopafstand van mijn ouderlijke huis, nee die zou ik niet kunnen laten schieten. (niet dat ik lopend ben gegaan hoor).
En wauw die kaartverkoop ging wel razendsnel toen er dan besloten werd dat er in januari nog een keer Enschede aangedaan zou worden, moest ik daar ook bij zijn. Is een nieuw jaar, dus ook weer nieuwe vrije dagen.

7 november was het dan zover, mijn eerste #Dichtbij in Enschede, samen met Linda.
Eerst gingen we een hapje eten en kwamen we zo rond 17.30 uur aan bij de deur, waar een handje vol mensen nog maar stonden.
En wat was het relaxed daarzo zeg, helemaal geen gedrang elelange wachtrijen, en toen de deur openging mocht je 1 voor 1 naar binnen. Met andere woorden je kon gewoon op je gemakje naar het hek toelopen.
Een geweldige avond, een fantastische sfeer en ik wist gewoon dat ik nog 2 keer mocht gaan genieten. Wat een vooruitzichten waren dat.

Sterker nog 5 dagen later 12 november was het gewoon alweer zo ver, dit keer in Heerhugowaard. Samen met een stel vrienden, Rob, Martine en Diana zou ik daar naar toe gaan. Er was bij Diana en Martine die dag wel wat lichtelijke paniek, ze zouden met de trein komen en het leek er namelijk op dat ze zouden stranden in Utrecht. Zo stom en toen sneeuwde het nog niet eens, laat staan vriezen. Maar inmiddels weten we dat de NS de smoezen voor het oprapen heeft.
Ze twitterden hun frustratie en angst, want jee wie wilde nou #Dichtbij in Heerhugowaard missen? En daar was Hellen, hun held Hellen (ook de mijne hoor, want Diana had de kaartjes)die ze op een station oppikte en naar Julianadorp bracht. Zo ontzettend lief en dat nog wel gewoon op haar verjaardag. Dan ben je eigenlijk gewoon heel heel lief!!
Omdat we vonden dat het wel heel erg koud was (ok, januari was nog niet geweest) besloten we op ons gemakje die kant op te gaan. Eerst een hapje eten in Schagen bij de Mac. Toch wisten we nog de 2e rij te pakken te krijgen. Maar jee daar was het wel meer dringen en drukken dan in Enschede, ze gunden je weinig de ruimte. Waardoor ik samen met Rob en vrienden uiteindelijk op rij 5 belanden. Maar helemaal niet erg, ik had het naar mijn zin, Rob stond achter me en gelukkig stonden Martine en Diana wel redelijk vooraan.
Na afloop heb ik het dan toch eindelijk voor elkaar gekregen om samen met Rob en Marco op de foto te gaan. Rob is niet van de foto’s en voor hem hoeft dit zo allemaal niet.

En de tijd gaat snel, ik zal niet de eerste en zeker ook niet de laatste zijn die dat vermeld, maar soms klinkt het gewoon zo lekker in een zin. Ik weet het is afgezaagd, en ook opvulling van de log, maar toch. De tijd gaat snel heel snel en daar was het alweer januari.
Enschede, januari, Marco……… ik was er klaar voor. Zaterdag 14 januari, Ilse was voetballen en ik zat klaar te wachten totdat ze terug kwamen en Rob me naar het station kon brengen. Nog een bakkie koffie, koffer stond klaar in de woonkamer, ik had nog 20 min. Voordat de trein zou vertrekken……………
Ineens op twitter…….. afgelast, gaat niet door, ziekte……….. uhhhh????

Koffer uitpakken, pantoffeltjes weer aan, en helaas. Maar ziek is ziek en ik heb liever een fitte Marco dan een zieke Marco. Maar stiekem toch blij dat ik nog net niet in de trein zat.

En daar was het dan 30 januari, het inhaalconcert. Man wat had ik daar een zin in. Ik had Enschede al gehad en ook Heerhugowaard, maar Enschede was toch wel top, veel rustiger en vooral veel gemoedelijker. Maar dit keer ook veel en veel kouder.
Maar jee, wat had Marco een energie, het leek wel of hij alles dubbel gaf. Echt onvoorstelbaar, wat was het weer goed. Op en top genieten, kippenvel! En dat we dan ook nog gewoon The Voice of Holland kregen, onze Harpmeisje, onze Iris…….. met haar harp. Potver, wat een stem heeft ze zeg. Ik was diep onder de indruk van haar!
Ja dit was toch wel de mooiste van de 3 keer dat ik geweest ben.

En stiekem hoop ik dat hij nog een toetje gaat geven…….

Ojee, ontzettend lang niet meer gelogd, nu wil ik de draad toch weer oppakken, maar waar begin je?
Pak je de draad weer op waar je gestopt bent, of begin je gewoon opnieuw en de afgelopen maanden probeer je alsnog eens te schrijven?
Aangezien Ilse en ik vandaag wel een hele bijzondere ochtend hebben gehad, begin ik gewoon maar daar.

Samen met Ilse, Marijke en Lotte zijn we in december naar The Blind Auditions van de Voice Kids geweest. Een hele leuke middag hebben we daar gehad.
Toen ik op twitter (ik geloof dat het twitter was) een oproep voorbij zag komen dat kinderen een vraag in konden sturen voor een persconferentie aan een coach, vroeg ik dan ook aan Ilse zij een poging wilde wagen.
Nou dat wilde ze wel, en na even goed nagedacht te hebben, hebben we een vraag ingestuurd.

Vorige week kreeg ik dan ook een mail waarin stond dat ze gewonnen had en op woensdag 25 januari om 9 uur ’s ochtends verwacht werd in Aalsmeer. Daar zou zij dan haar vraag mogen stellen aan Marco.
Er werd vrij gevraagd op school en vanochtend was het dan zo ver. Om 6 uur ging de wekker, want het was duidelijk dat we in de file terecht zouden komen. Om 7 uur zaten we dan ook in de auto.
Bloedje zenuwachtig was ze (ik niet minder) want geen idee wat ze moest verwachten. Zou ze niet gaan stotteren, zou ze haar vraag op het moment niet vergeten.
We werden in Aalsmeer keurig opgevangen en naar de zaal gebracht waar de persconferentie plaats zou vinden. Het zag er allemaal wel heel erg echt uit, en het bleek ook heel erg echt te zijn.
De ene na de andere camera werd klaargezet, mannen met camera’s op hun schouder. Nee, dit was niet zomaar voor de leuk, dit was het echte werk. Daar kregen we het toch wel even heel erg warm van. Dit hadden we niet verwacht. Dat Nick & Simon en ook Marco vlak achter ons gingen zitten maakte het er niet beter op.
De lichten gingen uit, en we kregen al een stukje te zien van de eerste uitzending. Hoe leuk is dat?
Daarna was het dan toch echt tijd, de coaches liepen naar voren gingen achter de tafel zitten, de camera’s begonnen te draaien, en de eerste vraag kon komen.
En wat een leuke vragen hadden die kinderen, zo puur en ongegeneerd. Zo kom je nog eens dingen te weten die ontzettend lachwekkend zijn. Simon die in zijn kindertijd mee deed aan playbackshows, en dan jawel Tineke Schouten na deed. (Ik hoop dat er ooit nog eens wat van op youtube komt). Angela die zich eigenlijk niet weet te kleden maar haar vriendin Patty dat voor haar doet. Nick die vroeger eigenlijk helemaal niet kon zingen, en pas vanaf zijn 16e het een beetje kan. Hahaha
En dan Marco die eens iemand moest aankondigen en gewoon die naam niet meer wist. Die naam zal hij nu niet meer vergeten.
Toen was Ilse aan de beurt, zij mocht haar vraag stellen. Haar vraag stelde ze aan Marco.
Zoals ik al vermelde was ze naar de Blind Auditions geweest en daar trad een jongen op, waar niet voor gedraaid werd. Die jongen bleek een vriend te zijn van Marco’s kinderen. Toen Marco die jongen dan ook zag kon hij wel door de grond zakken, want hoe legde hij thuis aan zijn kinderen uit dat hij die jongen niet had door laten gaan. Dit zou niet goed komen.
Ilse wilde dan ook weten, of zijn kinderen erg boos op hem waren.
Het bleek een pijnlijke vraag, want nog steeds wordt het hem niet in dank afgenomen. Hahaha.

Nadat de laatste vraag gesteld was, moesten alle kinderen naar voren voor een groepsfoto. Ik hoop dat ik die foto nog ergens terug kan zien, want ik kon hem alleen maar van de zijkant nemen.
Uiteraard werden er ook nog foto’s afzonderlijk gemaakt en nadat Ilse met Marco op de foto was geweest, kreeg ze voor ze het goed en wel in de gaten had een microfoon onder haar neus en een camera op haar gezicht. Dat bleek dus het jeugdjournaal te zijn.
Zo nu sta je naast Marco Borsato, wat vind je daar van?? Uhh zei ze, leuk!!
Leuk?? Leuk?? Hoe cool ze dat zei, leuk!! En ik…. Ik stond er met een big smile naast en keek toe.
Angela en Nick kreeg ze ook nog te pakken, maar Simon was er al vandoor.
En overal waar je keek waren camera’s en waren ze kinderen aan het interviewen. Shownieuws, Boulevard, geen idee wie nog meer.
Toen we de jassen al aan hadden en weg wilden gaan werd Ilse wederom tegengehouden door het jeugdjournaal en wilde ze haar persoonlijk nog wat vragen. Jas moest uit en hup gaan!

Jullie begrijpen, er wordt hier vanavond flink gezapt. We zijn reuze benieuwd of Ilse nog ergens in beeld komt.
Dit was een hele bijzondere ervaring, geen woorden voor om te omschrijven hoe het vanochtend was.
Ilse heeft zo ontzettend genoten, ik ben zo trots op haar. Ik vond het wat, ik zou haar dat niet  na doen.

Gaan jullie kijken vanavond? Jeugdjournaal 18.45 uur? Wij wel!!

http://jeugdjournaal.nl/item/334166-persconferentie-over-the-voice-kids.html bij min. 3.42

 Al een hele poos geleden had ik besloten om de laatste week van de vakantie nog een week vrij te nemen. Rob zou dan alweer weg zijn, maar ik wilde de laatste week nog wat leuks gaan doen met Kevin en Ilse.
Martine had ook nog niet echt vakantie gehad en ik zei dat als ze wilde wel de laatste week van augustus vrij kon nemen zodat ze wel met mij en de kids mee kon. Wat we precies wilde gaan doen had ik nog geen idee van.

Martine had er wel oren naar en zo konden we plannen voor die week gaan maken.
Op de reclame zag ik iets van Movie Park en Spongebob voorbij komen, een prima combi dacht ik zo. Leuk voor de kids en helemaal leuk voor Martine. En zoals ik al verwacht had ze was razend enthousiast. Spongebob gewoon de echte kon ze gaan ontmoeten.

Via Google kwamen we op een camping uit, die nieuwe caravans verhuurden in de buurt van het park. Lekker centraal gelegen en konden we ook nog andere dingen doen.
Een caravan van alle gemakken voorzien, tja vroeger misschien of een generatie terug. Maar bij aankomst bleek dat we gewoon afgesloten waren van alle multimedia. Geen radio, geen tv en zelfs geen Wi-Fi………. Maar de MC hadden we wel gevonden, mocht het zo blijken dat we echt ontwenningsverschijnselen kregen konden we altijd nog naar de MC.
Maar bikkels die we zijn, we hebben het volgehouden.

Nadat zondag mijn schoonzus weer naar huis vertrokken was, begon ik de spullen bij elkaar te pakken en vertrok ik al richting Enschede naar mijn ouders. Linda was de maandag jarig en daar wilde ik wel naar toe.
Dinsdag zou Martine dan met de trein komen. Niet dat ik dat ver van te voren wist, want tja wat zou ze doen? Auto, trein, met de auto al naar het park. Ze wist het Dinsdagochtend pas.
 
Nadat we de boel in onze ruime caravan die voor 7 personen geboekt kon worden hadden ingeruimd gingen we op pad voor de boodschappen. Ik ben goed bekend in de Duitse supermarkten ik weet wat er te koop is, dus de kar had ik al vrij snel goed gevuld. Martine maakte het toch allemaal niet uit. Die vond alles goed….
In de avond hebben we onze tijd gevuld met Uno en Skipbo.

En dan eindelijk was het woensdag, de dag dat we naar spongebob park gingen. En gelukkig was hij er. Hij was in goeden doen, want hij bleef maar lachen. Helaas zat een foto samen met hem er voor Martine niet in. Ze wilde niet op het bankje tussen Dora en Diego. We hebben leuke attracties gedaan, we zijn nat geworden, we hebben veel wespen gezien en weg geslagen. We hebben Shrek gezien (die wel op de foto wilde met ons), en ik heb een winkel gezien die over het algemeen helemaal geel was van binnen.

Na een heerlijk ijsje gegeten te hebben in het dorp, fatsoenlijke restaurants konden we niet vinden,  kwamen we helemaal op in onze caravan aan, waar het douchen geen succes was, of het was gloeiend heet of heel koud. Een mix kennen ze niet. Best lastig! Na een potje Catan (die Martine won, omdat ze heel gemeen gewoon de langste route van een kind van 11 afpakte) zijn we het bed ingedoken, om de volgende dag weer vroeg op te staan. Want dan zouden we naar de dierentuin gaan in Gelsenkirchen.
Wat een mooi park is dat zeg. De beesten hebben daar een pracht ruimte, en niks geen hokken of tralies gezien. Een heerlijke dag was het.
We hadden trouwens allebei de dagen prachtig mooi weer, echt mazzel hoor na het weer wat we de hele vakantie hier gehad hebben.

Later op de avond hebben we weer een potje catan gespeeld (Wifi deed het nog steeds niet, en een tv hadden ze ook nog niet geplaatst) die ik won. En nee niet omdat ik de kinderen opstookte, ik hielp ze alleen. Ilse stond namelijk al heel erg ingebouwd door een niet nader te noemen persoon en ze kon geen kant meer op, dat arme kind.

En helaas vrijdag was het alweer afgelopen, en ook deze dag moesten we vroeg op, we moesten om 10 uur de caravan al uit zijn. Ik denk dat Martine al wel weer aan vakantie toe was, het was niks luieren en uitslapen. Nee het was vroeg op en heel veel lopen.

Maar wat was het leuk, we hebben genoten. Morgen begint hier weer de school en is het afgelopen met vakantie vieren. Nog 5 weken en dan hebben we weer vakantie. Dat is nog 35 nachtjes slapen. En hihi dat weet ik heel goed, want ook dan, dan komt Rob weer thuis!

Martine heel erg bedankt voor de leuke dagen, ik heb genoten!

Zaterdag 30 juli 2011:
Rik en Linda zijn vanmorgen weer vertrokken nadat ze nog gezellig langs gekomen zijn voor de verjaardag van Kevin. Het was hartstikke gezellig en Romy is al een echte peuter aan het worden.
Nu ze weg zijn kan ik de boel gaan opruimen en alles in orde maken voor morgen. Morgen, dan komt Rob weer. Oww wat heb ik er zin in, heb gewoon de kriebels in mijn buik.
Ik hoop maar dat ik een beetje fatsoenlijk kan slapen. We moeten er wel vroeg in, want om 6 uur morgen vroeg landt hij al.

Zondag 31 juli 2011:
Mijn wekker zou om half 5 gaan, maar ik heb flink liggen draaien en woelen veel te bang dat ik me zou verslapen dus om 4 uur maar mijn bed uitgegaan. Een kop koffie kon ik wel goed gebruiken, de kids maak ik om half 5 wel wakker.
Zo tegen 5 uur stappen we in de auto richten Schiphol, alle drie zijn we opgewonden, eindelijk na 4 maanden kunnen we Rob weer in onze armen sluiten. Heerlijk 2 weken genieten van elkaar.
Als we op Schiphol aankomen is Rob al gewoon geland en komen we elkaar in de aankomsthal tegen. Hello Goodbey moment was geweldig!!
Om 8 uur waren we gewoon alweer in huis, zo heb je nog wat aan de dag!
Rob had een nacht overgeslagen en dook in de middag even ons bed in, in onze nieuwe slaapkamer die hij helemaal prachtig vond. Toen hij lekker lag te slapen kon ik met goed fatsoen gaan spelen met mijn nieuw gekregen Ipad2. Jihaaa ik ben ook hip, ik heb ook een Apple apparaat! Leuk leuk leuk!!

Maandag 1 augustus 2011:
Ik heb heerlijk geslapen, gewoon weer mijn mannetje naast me, voelt toch goed, zo hoort het te zijn.
Rob is in de middag met de kids even de stad in gegaan, hij moest nog even het een en ander kopen en zo had ik mijn handen even vrij om de laatste dingen in orde te maken voor de vakantie.
De rest van de dag gewoon lekker aangerommeld.

 

Dinsdag 2 augustus 2011:
De koffers staan gepakt, Barry onze hond hebben we naar vrienden gebracht waar hij de aankomende dagen zal blijven logeren.
Rob heeft vanmiddag geslapen en ik ga met de kinderen om 8 uur plat. Om 1 uur gaat de wekker want om 3 uur moeten we weer op Schiphol zijn. Ik ga het nog normaal vinden die tijden.
Van slapen komt weinig terecht, veel te blij dat we morgen gewoon de zon gaan zien en voelen. Ik ga het bed maar uit en houdt Rob gezelschap tot we de kids wakker kunnen maken. Wat eigenlijk overbodig is, want ze zijn al wakker en kunnen niet wachten om te gaan.

 

Woensdag 3 augustus 2011:
Zo tegen 12 uur komen we aan op onze vakantiebestemming, we zijn in Turkije. De zon doet goed zijn werk, en ik heb het zowaar warm. Maar wat is het heerlijk, ik ben er klaar voor mijn batterij kan worden opgeladen.
Helaas was onze kamer een grote tegenvaller, we zouden tuinzicht hebben en centraal gelegen. Niks was dan ook erger om te zien dat we in het uiterste hoekje van het park zaten en we uitkeken op een weg en alleen maar rotzooi zagen. Normaal ben ik helemaal geen klager, maar hier bleef ik echt geen 11 dagen zitten. Daar heb ik niet zo lang naar uitgekeken en zoveel geld voor betaald.
I.p.v. de koffers uitpakken, liepen we meteen weer naar de receptie om ons beklag te doen, en ze begrepen ons meteen en konden we zelfs een ander appartement uitzoeken. Alleen zouden we daar dan pas de volgende dag in kunnen. Nou ja 1 nacht was te doen, en de service dan ook uitstekend.

 

Donderdag 4 augustus 2011 tot vrijdag 12 augustus 2011:
Nadat we ons in onze nieuwe kamer hadden geïnstalleerd kon voor mijn gevoel de vakantie dan echt beginnen.
Deze zal ik dan ook niet dag voor dag gaan beschrijven, het zal namelijk een beetje saai worden.
Het was veel liggen, veel zwemmen en heel heel veel eten.
Veel lezen, veel genieten, veel insmeren en nog veel meer eten.
We hebben een boottocht gedaan over de Green Canyon. We hebben de markt in Manavgat bezocht. We hebben onderhandeld, we hebben goede namaak gekocht.
We zijn een avond naar Side geweest, waar we heerlijk aan de haven hebben gegeten. Ook daar hebben we geshopt en weinig gekocht.
We hebben leuke mensen ontmoet, maar bovenal hebben we genoten gewoon echt GENOTEN met ons vieren. Van ons samenzijn, van het mooie weer en gewoon echt van de vakantie.
Voor mijn gevoel was het dan ook al weer veel te snel voorbij en stonden de koffers vrijdagavond alweer ingepakt om de volgende dag weer te vertrekken naar het koude druilige Nederland. Bah!! Ik was nog lang niet klaar met vakantie vieren.

 

Zaterdag 13 en zondag 14 augustus 2011:
Om half 9 werden we opgehaald vanaf het park om naar het vliegveld te gaan. Helaas bleek bij aankomst op het vliegveld dat we een vertraging hadden, om 18.00 uur landen we dan weer op Nederlandse bodem. Mijn vader stond ons al op te wachten en bracht ons naar huis, waar mijn moeder samen met de hond op ons stonden te wachten.
Heel dubbel allemaal, aan de ene kant was ik ook wel weer blij om thuis te zijn, maar dat zou ook betekenen dat er weer een afscheid zou volgen. En dat was iets waar ik nu helemaal niet naar uit zat te kijken.
We konden dan wel terug kijken op een heerlijke vakantie waar we volop van de zon en van elkaar hadden genieten, maar het druilerige weer wat we nu weer hadden, drukte ook meteen de stempel op mijn gevoel.
Zondag deed ik niks anders dan wassen en strijken en opruimen, de koffers moesten zo snel mogelijk weer leeg, en de spullen van Rob moesten zo snel mogelijk weer gewassen worden.
Want morgen zou hij alweer weg gaan, en aangezien dat zijn bestemming nog een tikkie warmer is dan de 40 graden Turkije had hij zijn zomerkleren toch echt weer nodig.
Het was dan ook een rare dag, meteen weer druk met van alles en nog wat, en ook weer een naderend afscheid, ik was niet zo in mijn hum.

Maandag 14 augustus 2011:
De dag van het afscheid, wederom.
En dit maal had ik er meer moeite mee dan de kids, zij gingen er heel relaxed mee om, het was tenslotte nog maar een paar weken, over 8 weken zou hij er alweer zijn. En de afgelopen maanden waar toch ook best heel snel gegaan? Tja, het klopt ik wist het allemaal wel, maar het gevoel zei mij heel wat anders.
Weer alles alleen moeten doen, nu al weer weten dat ik op een aantal gevraagde uitjes nee heb moeten zeggen. Was het gewoon zo even een boel zat!
Maar gelukkig ken ik mijzelf een beetje en weet ik mezelf ook alweer heel snel bij elkaar te pakken en hup schouders eronder en door gaan.


Ik heb niet te klagen, ik heb een geweldige vakantie gehad, met mijn mannetje en kids. Ook hebben we toch nog een leuke korte vakantie in de planning staan over ruim een week, en als de kids 5 september weer naar school gaan dan is het nog maar 5 weken later dat we wederom naar Schiphol zullen gaan, en hoogstwaarschijnlijk zal het dan weer zo achterlijk vroeg zijn.
Verder stond afgelopen week gewoon weer in werken, huishouden doen, shoppen en bij vrienden langs.

Maar owww wat hebben we een te gekke gave vakantie gehad, mijn batterij is weer opgeladen, ik kan er weer even tegenaan. Alhoewel ik nog wel hoop dat ik mij van het weekend in mijn bikini kan hijsen en op het strand hier kan gaan liggen. Want klaar zijn met vakantie ben ik nog niet!

En hoe was jullie vakantie?

 Het kind dat mij moeder maakte,
Rob en mij tot ouders maakte,
onze puberzoon is gewoon al 14.

Lieve lieve Kevin, Van Harte Gefeliciteerd met je verjaardag.



Het allergrootste cadeau komt zondag!



We houden van je,
Papa, Mama en Ilse

In mijn vorige log kon je een contract lezen die Ilse en Kevin hadden afgesloten, ik kan inmiddels al melden dat er contractbreuk is gepleegd. Ilse vond het bij nader inzien toch niet zo’n goed idee, en sprak de 30 dagen op zicht clausule aan. Het feest ging dus niet door voor Kevin, en hij kon dus gewoon lekker door spelen op zijn ps3.
Jullie begrijpen dat was natuurlijk gewoon even een tussendoor logje want er gebeurd hier wel meer dan alleen een contract vinden.
Sterker nog er gebeurt eigenlijk te veel. GTST is afgelopen maar hier ging het vrolijk verder. Gelukkig was ik maar een kijker van dit alles.

Inmiddels hebben we ook alweer afscheid genomen van Femke, zij is weer terug naar het mooie warme eiland Curaçao. De meiden hebben het heerlijk gehad en een hoop leuke dingen samen gedaan. Op een woensdag zouden we nog wat leuks gaan doen, en ik had een buitenprogramma in mijn gedachten maar helaas het weer werkte niet mee. De meiden hadden bedacht dat de schaatsbaan wel wat zou zijn. Het weer is toch bagger, het had idd. wel tegen de winter kunnen aanhangen en aangezien Femke op Curaçao niet kan schaatsen vond ik het ook wel een strak plan.
Bij het afscheid vloeiden er wel de nodige traantjes maar niet meer zo erg als de eerste keer. Ze weten wat ze aan elkaar hebben, en dat ze vriendinnetjes voor altijd zijn. BFF zoals ze dat zelf zeggen.

Al een poosje geleden had ik met Martine afgesproken dat ze deze kant eens op zou komen. En Diana had er ook wel oren naar. Diana pikte ik van het station op en Martine was in die tussentijd al met de auto aangekomen.
Ik moest al mijn boodschappen nog doen, had daar domweg gewoon eerder nog geen tijd voor gehad. Ook wel handig voor mij, want zo konden ze zelf bepalen wat ze lekker vonden voor het gourmetten die avond.
Verder hebben we die dag eigenlijk weinig bijzonders gedaan, wel veel gelachen en gekletst.
Diana had de dag erna een missie, Martine ook trouwens want zij was zo blij dat hier de winkels op zondag open zijn, iets wat voor mij heel normaal is trouwens. Maar eerst Diana, die wilde de zee zien. En laat dat hier nou net geen probleem zijn, zee zat in de buurt. Het is alleen maar water waar je naar kijkt, maar vooruit. Via het marine terrein zijn we naar een uitkijkpunt gereden waar je heel mooi Texel kon zien liggen. Het was eigenlijk heel helder weer en konden de boot zelfs in de haven van Texel zien liggen.
Toen door naar een restaurantje waar je heerlijk uitzicht hebt over de zee en naar Texel kan kijken. Dat wij dan nog een hele dikke Duitser in een auto zagen en eigenlijk helemaal geen oog meer hadden voor de mooie zee, maar dachten dat we de alarmdiensten moesten bellen omdat die meneer wel eens zou kunnen bezwijken……. Maar nee het scheen heel normaal te zijn voor hem.
Onderweg naar huis hebben we Diana bij het station afgezet en ging de missie op zondag shoppen verder. Het rare van dit alles was nog wel, dat Martine gewoon helemaal niks kocht. Zelfs niet de schoenen die ze wel leuk vond en ook wel lekker vond zitten, maar bang was dat ze straks als ze gekocht waren niet meer lekker zouden zitten. Best logisch toch?
Ik vond het een heerlijk weekend, en heb ervan genoten, dank jullie wel.

 

Verder ben ik vooral nog heel druk geweest op school, het helpen van de afscheidsmusical groep 8, en gewoon de dingen die de laatste schoolweek inhouden. Vooral dus eigenlijk veel troep opruimen.

Ook was ik (nou ja Rob ook) nog 15 jaar getrouwd, en hoe lief, ik was niet vergeten. Rob had een vriend van ons ingeschakeld voor een prachtige bos rozen. En ook van mijn ouders en mijn zus en fam. kreeg ik een pracht van een bos bloemen.

Kevin moest alleen nog zijn boeken inleveren en rapport ophalen. Een pracht rapport heeft hij, en hij is dan ook lachend over naar de 3e. Jee, wat wordt hij dan al groot en gaat het snel, sta er versteld van.
Vandaag over 7 dagen komt Rob dan weer voor even thuis, voordat zijn laatste periode van uitzending ingaat. Jullie kunnen je wel indenken dat we daar onwijs naar uitkijken. Heerlijk 2 weken vakantie, niks doen en alleen maar genieten van en met elkaar.
Hij zal wel opkijken trouwens, Kevin is in die paar maanden onwijs gegroeid, scheelt haast niks meer met mij, en is nu echt een knul geworden.
En Ilse hahaha die is echt al een puber aan het worden, ik weet zeker dat meisjes daar sneller mee zijn dan jongens. Zij wordt nu echt al een dametje, de kinderlijke trekjes verdwijnen als sneeuw voor de zon, tenminste aan de buitenkant. Innerlijk is ze soms gewoon nog een klein meisje, heerlijk!!

Ook ben ik een nieuwe hobby begonnen, tassen haken. Hahaha het klinkt onwijs suf maar is zo lekker ontspannen om te doen, ik heb er inmiddels al 2 af. Gaat hartstikke goed. En het is zo 2011!

Verder rommelen hier we nog een week aan, nou ja rommelen, ik heb nog een drukke week voor de boeg.
Dinsdag wordt Kevin alweer 14 jaar en dat gaan we dan ook vieren, doordat de vakantie bij ons nu laat begint zijn er gelukkig voor hem toch nog vrienden die niet op vakantie zijn. Donderdag krijg ik dan nog visite van een vriendin van mij en dan van vrijdag op zaterdag komt Linda, Rik en Romy. En dan is het al zondag. Deze week zal vast ook weer voorbij vliegen.

Had ik al verteld dat het nog 7 nachtjes is voordat Rob weer even thuis komt??

 Ik vraag me af of dit contract waterdicht is?
je hebt een dealmaker en een slachtoffer, is het een win/win situatie?
Ik betwijfel het.

Onze slaapkamer was echt aan een opknapbeurt toe.
De lamellen die we hangen die donderden van ellende van de rail en ik was er eigenlijk gewoon klaar mee. Is ook niet gek na 11 jaar dacht ik zo.
Er moesten nieuwe gordijnen komen, en als je dan nieuwe gordijnen koopt wil ik ook een nieuw behangetje.
Rob is er niet dus daar had ik geen rekening mee te houden ik kon mijn eigen idee er helemaal in kwijt. En vind hij het niet mooi, tja gemiste kans

 

Wat is het gaaf geworden he?

En Rob, wat denk je ervan, zou je hier binnenkort weer lekker kunnen slapen?